Norwich terrier

Norwich i norfolk terier wzięły swe nazwy odpowiednio od miasta i hrabstwa, ale jeszcze do połowy XIX wieku były to zwyczajnie psy wiejskie. Wśród przodków tych pochodzących ze wschodniej Anglii terierów znajdowały się teriery, carin i danie dinmont, z ich potomków o maści rudej powstały dzisiejsze Norwich i Norfolk teriery.
Jest to typowy krótkonogi terier o mocnej, zwartej budowie; wykorzystywany był do polowania na lisa i borsuka, ale także do tępienia szczurów. Ten uroczy terier jest nieustraszony, ale nie szuka zwady. W norze nie wycofa się przed najgroźniejszym przeciwnikiem, a zapis wzorca, mówiący o dopuszczalności „honorowych blizn zdobytych w walce” dobrze opisuje jakim psem mamy do czynienia. Norwich terier uznany został przez Kennel Club w roku1932 w dwóch odmianach: o uszach stojących i uszach załamanych. W 1964 roku psy o załamanych uszach uzyskały status odrębnej odmiany i nazwę norfolk terier.

Jeden z najmniejszych terierów, zwarty, krótkonogi, mocny, o solidnym kośćcu i masie. Honorowe blizny zdobyte w walce nie powinny być uważane za poważna wadę.

Sierść: twarda, druciana, prosta i przylegająca do ciała. Podszerstek gęsty. Włos dłuższy i bardziej nastroszony na szyi, gdzie tworzy kryzę otaczającą głowę. Sierść na głowie i uszach krótka i gładka, za wyjątkiem brwi i niewielkich wąsów.

Maść: wszelkie odcienie rudego, pszeniczne, czarne z podpalaniem lub grizzly. Białe znaczenia lub łaty są niepożądane.

Miłe, nie jest skłonny do awantur. Nadzwyczaj aktywny i odporny. Wesoły i nieustraszony.

Bardzo inteligentne psy, które łatwo poinny się uczyć nowy komed.

Brak danych

Ze względu na swoją naturę najlepiej będą się czuć na terenach miejskich.

Norwich terrier spełnia następujące funkcje:

• psy do towarzystwa