Spaniel tybetański

Spaniel tybetański jest rasą pochodzącą od małego psa z Wyżyny Tybetańskiej, który jest przodkiem także dla małych ras azjatyckich, takich jak: mops, Lhasa Apso, terier tybetański, chin japoński, czy Shih Tzu. Z zachowanych wizerunków psów widniejących na obiektach kulturalnych badacze historii ras orzekli, że psy te były cenione wśród zamożnej części społeczeństwa, często stając się obiektem wymiany lub daru. Natomiast Anna Maria Krämer podaje[1], że większość osobników tej rasy należała do mieszkańców wsi.

W domostwach oraz klasztorach buddystów tybetańskich trzymano te psy ze względu na ich czujność, co miało duże znaczenie w rejonach niebezpiecznych i narażonych na częste grabieże. Hodowano te psy wraz z mastifami. Mogły one w ten sposób skuteczniej reagować na zagrożenie, które zostało zasygnalizowane przez mniejsze i czujniejsze spaniele. Spaniele tybetańskie były także hodowane jako tzw. "psy modlitewne", przyuczane i wykorzystywane do obracania młynków modlitewnych.

Do Anglii psy te trafiły pod koniec XIX wieku, sprowadzane przez wojska brytyjskie z Indii. Istnieją przypuszczenia, że psy te mogły pojawić się w Europie już w wiekach XVII i XVIII, dzięki jezuitom powracającym z misji w Japonii i Chinach lub wraz z kupcami z szlaku jedwabnego. Pierwszą oficjalną wzmianką o obecności spaniela tybetańskiego w Europie jest informacja z 1848 dotycząca zaprezentowania na wystawie w Birmingham psa tej rasy. W roku 1934 Kennel Club przedstawił pierwszy wzorzec spaniela tybetańskiego. W okresie wojennym nastąpił silny regres w hodowli, także epidemia nosówki przyczyniła się do redukcji liczby osobników tej rasy. Po wojnie ponownie zajęto się rozwojem hodowli, a w roku 1957 założono w Anglii klub hodowców spaniela tybetańskiego. Jako rasa spaniel ten został uznany przez FCI w roku 1961.

Mały, ruchliwy i czujny pies. Harmonijna sylwetka; długość tułowia przekracza nieco wysokość w kłębie.

WŁOS: Włos okrywowy jedwabisty, gładki na pysku i przodzie kończyn; umiarkowanie długi na tułowiu, raczej płasko przylegający. Podszycie delikatne, gęste. Uszy i tył kończyn przednich – z obfitym piórem. Ogon i pośladki bogato i obficie okryte dłuższym włosem. Niepożądane zbyt obfite owłosienie. Suki owłosione słabiej i z mniejszą kryzą, niż samce.

MAŚĆ: Wszystkie kolory i ich zestawienia – dozwolone.

Wesoły i stanowczy, nad wyraz inteligentny; nieufny wobec obcych. Czujny, lojalny, lecz niezależny.

Brak danych

Brak danych

Idealny do małych mieszkań.

Spaniel tybetański spełnia następujące funkcje:

• psy do towarzystwa