Szpic fiński

Psy w tym typie występowały od dawna we wschodniej części Półwyspu Skandynawskiego. Jednak dokładne pochodzenie rasy jest obecnie nieznane i istnieją na ten temat różne teorie. Często przyjmuje się, że szpic fiński to jedna z ras pierwotnych, pochodzących od wilka, która w określonych warunkach geograficznych ewoluowała do znanego dzisiaj kształtu, dostosowując się do charakterystyki sosnowych lasów Skandynawii. Inna teoria mówi, że jest to rasa, która przywędrowała do Finlandii razem z plemionami ugrofińskimi, które skolonizowały półwysep. Niektórzy kynolodzy prezentują pogląd lansowany przez Ivana Svedrupa, uznającego za przodka szpica fińskiego półdzikiego psa, który zamieszkiwał w starożytności Indie i przybył aż stamtąd do Skandynawii w okresie wędrówki ludów.

Systematyzacja rasy rozpoczęła się w latach 90. XIX wieku, kiedy Hugo Richard Sandberg, fiński leśnik, opublikował pierwszy opis rasy wraz z informacjami na temat polowania. W 1892 r. w Finlandii rozpoczęto rejestrowanie tych psów. Duże zasługi dla współczesnej hodowli miał Hugo Roos, który przez 30 lat zebrał kilkanaście typowych psów, dających początek niemal wszystkim późniejszym szpicom fińskim. Poza Finlandią rasa najwcześniej pojawiła się w Anglii, gdzie psy te zyskały stosunkowo dużą popularność i zachowują ją do dziś. Szpice fińskie są obecnie hodowane w wielu krajach – co ciekawe większość z nich pochodzi właśnie z angielskiej populacji.

Mniej, niż średniej wielkości; niemal kwadratowy. Suchej, lecz mocnej budowy; o dobrej postawie.

WŁOS: Dosyć długi na tułowiu, nieco uniesiony lub uniesiony, sztywniejszy na szyi i grzbiecie. Na głowie i kończynach, z wyjątkiem tyłu tylnych kończyn, krótki i ściśle przylegający. Sztywny włos na łopatkach, zwłaszcza u samców, jest wyraźnie dłuższy i grubszy. Z tyłu ud (na portkach) oraz na ogonie – włos długi i gęsty. Podszycie krótkie, miękkie, gęste, jasnego koloru.
MAŚĆ: Włos na grzbiecie – czerwony lub złotobrązowy; preferowany lśniący. W jaśniejszym odcieniu wewnątrz uszu, na policzkach, gardle, klatce piersiowej, brzuchu, wewnętrznej stronie kończyn, tylnej stronie ud oraz ogonie. Biały pas na klatce piersiowej i małe białe znaczenia na łapach – dopuszczalne.

Żywotny, pełen wigoru, odważny i stanowczy. Może być nieco zdystansowany w stosunku do obcych, lecz nigdy niebezpieczny.

Stosunkowow łatwy w tresurze. Jest psem dość inteligentnym, więc nie powinno być problemów.

Brak danych

Zdecydowanie potrzebny jest dla niego ogród. Musi mieć dużo miejsca, w którym może się wybiegać.

Szpic fiński spełnia następujące funkcje:

• psy myśliwskie