Komondor

Komondor

(Hungarian Komondor, Hungarian Sheepdog)

Grupa: 1 Sekcja: 1 Numer: 53

Kraj pochodzenia: Węgry

Rozmiar (waga w kg, wysokość w cm)

Waga (samce):45-54 Waga (samice):45-54

Wys. (samce):50-66 Wys.(samice):48-48

Bardzo duży

Przewidywana wielkość miotu:1-3

Przewidywana długość życia:10-12

Wymagania:

Cechy

Zrzucanie
sierści

Aktywność

Częstotliwość ćwiczeń

Skorość
do zabaw

Stopień przywiązania

Stosunek do
innych psów

Stosunek do
innych zwierząt

Stosunek do obcych ludzi

Trudność wytrenowania

Rasa jako stróż

Do obrony

Wymagania pielęgnacyjne

Tolerancja na zimno

Tolerancja na ciepło

Opis

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich).

Historia

Pies pasterski pochodzący z Węgier. Nazwa Komondor jest nazwą stosowaną w literaturze od 1544 roku, gdzie o psie tym wspomina sie jako stróżu stad bydła.
W roku 1910 rozpoczęła się udokumentowana, selektywna hodowla tej rasy na Węgrzech. Piętnaście lat później FCI uznało, rasę nadając jej wzorzec o numerze 53.

Początkowe zastosowanie psa

Pies Pasterski

Dzisiejsze zastosowanie psa

Pies Pasterski, rodzinny

Wygląd

Szata i umaszczenie

Najbardziej charakterystyczną cechą tej rasy jest szata (podobna do szaty puli). Sierść poskręcana jest w sfilcowane sznurki przypominające dredy. Tego typu szata była dla przodków komondora doskonałą izolacją zarówno przed skwarem, jak i przed niskimi temperaturami.

Zachowanie, charakter

Posiada dość trudny charakter (m.in.: skłonności do dominacji i niski stopień posłuszeństwa przy braku odpowiedniego szkolenia), w związku z czym może być prowadzony tylko przez osoby z doświadczeniem. Jako pies pierwotnie strzegący stad, jest nieufny i ostry w stosunku do obcych, lecz nie bezpodstawnie agresywny.

Warunki życia

Pielęgnacja i żywienie

Psów tej rasy nie czesze się wcale, jedynie rozdziela "dredy" do samej skóry. Okres tworzenia się dredów to ósmy - dziewiąty miesiąc życia psa; wówczas należy pomóc w formowaniu się poszczególnych sznurów sierści (zwykle robi się to na grzbiecie i zadzie psa, na pozostałych partiach ciała dredy powstają same). Psy kąpie się niezmiernie rzadko, bo wysuszenie psa jest bardzo kłopotliwe, a sierści nie można zostawić do samoistnego wyschnięcia. Trwałoby to kilka dni i groziło powstaniem odparzeń. Właściwie kąpie się jedynie partiami (okolice pyska, łapy, tył).

Ważne jest, aby pamiętać o odpowiedniej pielęgnacji łap, ponieważ w sierść rosnącą na ich spodzie mogą zaplątać się rzepy lub inne drobne przedmioty, które powodują dyskomfort psa. Oprócz tego należy dbać o uszy, jako że gęsta szata uniemożliwia naturalny przepływ powietrza.