Rasy psów
Komondor
- Start

- Rasy psów

- Grupa 1 FCI

- Komondor
Cechy
Zrzucanie
sierści





Aktywność





Częstotliwość ćwiczeń





Skorość
do zabaw





Stopień przywiązania





Stosunek do
innych psów





Stosunek do
innych zwierząt





Stosunek do obcych ludzi





Trudność wytrenowania





Rasa jako stróż





Do obrony





Wymagania pielęgnacyjne





Tolerancja na zimno





Tolerancja na ciepło





Opis
Jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich).
Historia
Pies pasterski pochodzący z Węgier. Nazwa Komondor jest nazwą stosowaną w literaturze od 1544 roku, gdzie o psie tym wspomina sie jako stróżu stad bydła.
W roku 1910 rozpoczęła się udokumentowana, selektywna hodowla tej rasy na Węgrzech. Piętnaście lat później FCI uznało, rasę nadając jej wzorzec o numerze 53.
Początkowe zastosowanie psa
Pies Pasterski
Dzisiejsze zastosowanie psa
Pies Pasterski, rodzinny
Wygląd
Szata i umaszczenie
Najbardziej charakterystyczną cechą tej rasy jest szata (podobna do szaty puli). Sierść poskręcana jest w sfilcowane sznurki przypominające dredy. Tego typu szata była dla przodków komondora doskonałą izolacją zarówno przed skwarem, jak i przed niskimi temperaturami.
Zachowanie, charakter
Posiada dość trudny charakter (m.in.: skłonności do dominacji i niski stopień posłuszeństwa przy braku odpowiedniego szkolenia), w związku z czym może być prowadzony tylko przez osoby z doświadczeniem. Jako pies pierwotnie strzegący stad, jest nieufny i ostry w stosunku do obcych, lecz nie bezpodstawnie agresywny.
Warunki życia
Pielęgnacja i żywienie
Psów tej rasy nie czesze się wcale, jedynie rozdziela "dredy" do samej skóry. Okres tworzenia się dredów to ósmy - dziewiąty miesiąc życia psa; wówczas należy pomóc w formowaniu się poszczególnych sznurów sierści (zwykle robi się to na grzbiecie i zadzie psa, na pozostałych partiach ciała dredy powstają same). Psy kąpie się niezmiernie rzadko, bo wysuszenie psa jest bardzo kłopotliwe, a sierści nie można zostawić do samoistnego wyschnięcia. Trwałoby to kilka dni i groziło powstaniem odparzeń. Właściwie kąpie się jedynie partiami (okolice pyska, łapy, tył).
Ważne jest, aby pamiętać o odpowiedniej pielęgnacji łap, ponieważ w sierść rosnącą na ich spodzie mogą zaplątać się rzepy lub inne drobne przedmioty, które powodują dyskomfort psa. Oprócz tego należy dbać o uszy, jako że gęsta szata uniemożliwia naturalny przepływ powietrza.
