Chesapeake Bay retriever

Chesapeake Bay retriever

()

Grupa: 8 Sekcja: 1 Numer: 263

Kraj pochodzenia: USA

Rozmiar (waga w kg, wysokość w cm)

Waga (samce):29-36 Waga (samice):25-32

Wys. (samce):58-66 Wys.(samice):53-53

Duży

Przewidywana wielkość miotu:7-8

Przewidywana długość życia:10-12

Wymagania:

Cechy

Zrzucanie
sierści

Aktywność

Częstotliwość ćwiczeń

Skorość
do zabaw

Stopień przywiązania

Stosunek do
innych psów

Stosunek do
innych zwierząt

Stosunek do obcych ludzi

Trudność wytrenowania

Rasa jako stróż

Do obrony

Wymagania pielęgnacyjne

Tolerancja na zimno

Tolerancja na ciepło

Opis

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów dowodnych. Zaklasyfikowana jest do sekcji psów aportujących.

Historia

Pochodzi z rejonu zatoki Chesapeake leżącej na wschodnim wybrzeżu USA.

Początkowe zastosowanie psa

Polowania

Dzisiejsze zastosowanie psa

Chesapeake Bay Retriever pełni funkcje psa myśliwskiego lub psa do towarzystwa

Wygląd

Szata i umaszczenie

Szata jest szorstka, krótka, z gęstym wełnianym podszerstkiem. Umaszczenie występuje od żółtobrązowego do ciemnobrązowego.

Zachowanie, charakter

Chesapeake Bay Retrievery są przyjacielskie, inteligentne, posłuszne, czujne i energiczne. Lubią pływać, z natury bywają uparte i niezależne, ale dobrze wyszkolony umie być zdyscyplinowany. Zawsze chętny do pracy, choć nie tak łatwy do ułożenia jak labrador. Rekompensuje to ogromnym zapałem, z jakim wykonuje wszelkie polecenia. Oddany potrzebuje bliskiego kontaktu z rodziną. Wobec obcych jest powściągliwy. Sprawdza się w roli psa stróżującego. Bywa agresywny wobec obcych psów.

Warunki życia

Pielęgnacja i żywienie

Pielęgnacja sierści u psów wystawowych i nie wystawowych tej rasy jest podobna i wymaga odpowiednich narzędzi do trymowania, wyczesywania, degażowania oraz masowania sierści. Oczy i uszy wymagają regularnej kontroli i w razie potrzeby delikatnego oczyszczania. Systematyczna praca pielęgnacyjna pomaga uzyskać kontrolę nad zachowaniem psa podczas wyczesywania i pozwoli uniknąć sytuacji, kiedy nie pozwala zająć się niektórymi partiami ciała i zmusza do ich ominięcia.

Jest kilka miejsc u psów sportowych, gdzie martwy włos ma tendencję do utrzymywania się: przód barków oraz przód przednich i tylnych łap.